قدرت، فرهنگ و زندگی روزمره

شما اقليتيد پس حقی نداريد!!

velashedi — Wed, 09 Dec 2009 11:29:56 GMT

اين روزها در برخي رسانه هاي دولتي و وابسته به جناح حاكم، به بحثي دامن مي زنند كه به نظر عجيب مي رسد. قضيه از اين قرار است كه در اكثر تحليلها ازجمله خبر ساعت 21 شبكه 1 تلويزيون چيزي شبيه گروكشي به تصوير كشيده ميشود و در آن همه تلاش اين رسانه ناظر بر اين است كه طرف مخالف خوان شماري معدوداند و رقم آنها قابل اعتنا نيست. اين مسئله را از چند منظر مي توان بررسي كرد.

اول آنكه، جناح حاكم به هيچ قيمتي حاضر نيست طيف مخالفان را به رسميت بشناسد. به نظر مي رسد اسطوره «خس و خاشاك» در ذهن آنها همچنان ماندگار است به هيچ قيمتي كسي از اين جناح حاضر به پذيرش صداي مخالف نيست. موضوع اين است كه با اين شيوه راهي به سوي حل مسئله در كشور گشوده نخواهد شد. اين مسئله را از منظر مفهوم به رسميت شناختن يا تصديق گروه ها يا حركت هاي مردمي مي توان پيگيري كرد. اغراق نيست اگر يكي از تم هاي اصلي تعارضات اجتماعي در جهان امروز در سطح ملي و فرا ملي را همين مسئله تصديق اجتماعي يا احترام بدانيم. از اين منظر جامعه ايران سالهاست كه گرفتار ابعادي از بحران بازشناسي يا به رسميت شناسي اجتماعي بوده است. تازگي اين مسئله در روزها و ماههاي اخير اين است كه گروه هاي بيشتري از بدنه نظام گرفتار اين مشكل شدند. در واقع بايد گفت كه حل اين بحران جز از طريق بازشناسي حاصل نخواهد شد. بنابراين، هرچه بيشتر بر اسطوره پيشگفته اصرار شود جامعه با ابعاد پيچيده تري از اين بحران مواجه مي شود. پيچيدگي چنين بحراني زماني رخ مي دهد كه لايه هاي مختلفِ «خواست بازشناسي و احترام اجتماعي» با هم متقاطع شده و يافتن راه حلهاي موثر را دشوار مي سازند.

موضوع دوم به استدلال ناراستي اشاره دارد كه در رسانه هاي مذكور دائما مورد تاكيد قرار مي گيرد. اين اصرار حول دوگانه ي عجيبي سامان گرفته است كه مردم را به دو بخش اكثريت صاحب حق و اقليت فاقد حق و حقوق اجتماعي تقسيم مي كند. در به اصطلاح گروكشي كه تلويزيون آن را به تصوير كشيده اين دو گانه به خوبي نمايان بود. سوال اين است كه به فرض تعداد قليل مخالفان (از هر قماشي در رابطه با هر برنامه يا واقعه اي)، آيا تلويزيون نبايد صدايي از انها را به گوش مردم برساند؟ اساسا، كار تلويزيون تصميم گيري به جاي مردم است يا اطلاع رساني و خبررساني؟ رسانه اي كه ادعاي ملي دارد و با بيت المال اداره مي شود، نسبت به حداقل حقوق مردم (حق تصميم گيري بر مبناي اطلاعات متنوع) پايبند نيست. آنها همزمان هم خبر مورد نظر و هم تحليل وتفسير مورد نظرشان را به مردم عرضه مي كنند.

به فرض كه موافقان هزاران برابر بيشتر از مخالفان اند، اولا چه دليلي براي ترس و نگراني و اينهمه تمهيد براي «فناي نمادين» انها وجود دارد؟ به اين معنا كه صداي انها به گوش نرسد و تصوير آنها را كسي نبيند؟ ثانياً، براساس كدام منطق مي توان عدد را ملاك درستي و نادرستي و سلب حقوق از مخالفان نمود؟ آيا صرف اينكه شما بيشتريد پس محق تريد؟ اين نوع تلقي حاصل بدفهمي در اداره امور جامعه است. نتايج اين انتخابات نشان داد كه فارغ از شكاف جدي از حيث عدد ميان اقليت و اكثريت كه عمدتا محل بحث و جدل بوده است، مجادلات و مطالبات جدي در جامعه وجود دارد كه طبقه اي آن را هدايت مي كند كه بنا به تجربه هاي بين المللي، در پيشبرد خواسته هاي خود موفق بوده است.

از اين رو، راه خروج از اين بن بست سياسي، خروج از اسطوره عدد و توسل به محتواي مطالباتي است كه نمي توان نسبت به آنها بي اعتنا بود. خاصه اگر اين مطالبات متمركز بر اجراي تمام و كمال قانون اساسي باشد. اين خواستي است كه به حركتهاي اعتراضي اخير رنگ و طعمي خاص و ويژه مي بخشد. كمتر جنبشي اصلاح طلبانه را مي توان سراغ گرفت كه بر اجراي قانون اساسي متمركز باشد. به نطر مي رسد كه اين فرصتي تاريخي نظام براي ترميم و بازسازي است. شاخص اين فرصت تاريخي همين خواست ذاتاً اصول گرايانه ايست كه شعار محوري اصلاح طلبان شده است.

16 آذر روز آزادیخواهان

velashedi — Sun, 06 Dec 2009 10:17:59 GMT

16 آذر روز عجیبی است. ما این روز را به هم تبریک می گیم. اما وقتی به دلایل نامگذاریش برمی گردیم به نظر نمی رسد که چیزی برای تبریک گفتن داشته باشیم. شگفتی این روز در تهنیت و تعزیت توامان آن است. شاید بتوان جانمایه اصلی روز دانشجو را در مفهوم آزادی دید. من به تبع از گذشتگان این مفهوم را معادل رهایی از همه بت هایی می دانم که مانع از درک درست امور اطرافمان می شود. قدرت و جهل دو بت بزرگی هستند که بند بر پاهای انسان و انسانیت مینهند. در بیشتر اوقات این دو همبسته اند. اساسا، بهترین و مطلوبترین زمانها برای قدرت، جهل متابعان است.

دانشجو دشمن هردوی این دو بت بزرگ است. علم حتی در شکل حداقلی اش (علم اثباتی)، آن طور که مورد نظر بیکن بوده تا دانشهای انتقادی و رهایی بخش ابزار دانشجو برای مبارزه با بتهای بزرگ اند. به همین دلیل است که دردوره های مختلف حیات بشری اشکال مختلف مخالفت های قدرتمندان با دانش و علم به ویژه نوع خاصی از علوم را شاهدیم.

با وجود این نباید علم را همیشه راه نجات تصور کنیم. علوم و متفکران بسیاری وجود داشتند که عرصه را بر زندگی آدمیان به خلاف ادعاهای اولیه شان تنگ کردند. جالب اینجاست که در این موارد هم رد سیاست کاملا هویداست. به همین دلیل، علوم هم نیازمند مرزهایی هستند که ضرورتا نباید آنها را در سیاست و قدرت جست. تنها مرز علم، اخلاق است. نه اخلاقی که سیاستمداران و قدرتمندان و بدنه ای از علومی خاص که متصل به قدرت اند تعریف کنند. بلکه اخلاقی که وجدانهای پاک جامعه ای که در زندگی روزمره اش به آن می رسند می توانند مرزهای فعالیت و کاربست علوم را تعیین کند.

دانشجو به سبب وضع و حال خاص اش در هر دوی این موقعیتهاست. جوانی، شور، نشاط، فراغت از عقل معاش و عقل مقام و بسیاری از ویژگی های دیگر از او نیرویی قوی و سرزنده ساخته که می تواند همیشه پیشرو باشد: چه در حوزه علم و چه در تعریف مرزهای اخلاقی جدید. اما، شرط کافی برای ایفای چنین نقشی این است که دانشجویان به اندازه کافی حساس باشند. حساسیت دانشجو به این معناست که فقط به تغییر و گشایش مرزهای تازه پایبند است نه به مرامها، اشخاص و احزاب.

قابل توجه دانشجویان درس روش کیفی

velashedi — Wed, 02 Dec 2009 09:54:01 GMT

لطفا برای نوشتن پروپوزال کیفی خود از الگوی زیر استفاده کنید. سعی کنید موارد موجود در جدول دقیقا رعایت گردد.

Project name:.............................
Problem Statement	Statement of the Proposed Project (I interested in …and the goals of the project are… the signification and necessity…
	Brief History of the Problem
	Definition of Terms or Concepts
	Hypothesis (NA for the project is designed to explore)
Focus of Inquiry	Provide a clear statement of our focus of inquiry, presented in the form of a research(s) question or statement.

Research Design	the overall approach to be taken and detailed information about how the study will be carried out, with whom and where.

	clear whether your research design is emergent or nonemergent.

	Clear provisions for trustworthiness. Trustworthiness is the term used by Lincoln and Guba (1985) to refer to the believability of a researcher’s findings.

Methods	sampling strategy
	the people or settings that will make up the sample
	data collection procedures
	and procedures for data analysis
Sample	Procedure of sampeling
	U can’t determine the size, but you can describe for the reader your basis for terminating sampling, for example, reaching the saturation point.
	Explain if u have just one case and why, and give more description on some financial or another limitations such as time , …

Data collection methods	the major methods of data collection
	We also suggest that since the researcher is the human instrument collecting and analyzing qualitative data, it is appropriate to report information about this person(s), particularly as it relates to the focus of inquiry. (gender, education and other factors related to the study.

Confidentiality	razdari

Data Analysis Procedures	There are also several specific techniques that can be used to search for meaning in the data. (such as ‘constant comparative method’)
Reporting the Outcomes	discuss how you will inform others of your work. This is often in the form of a written report, but reporting can also be done through a presentation to the research participants or other appropriate audiences.
References	Submit a complete list of the references cited in the proposal.

Appendix	A copy of the researcher’s resume might also be included and … Note that each item that appears in the Appendix should also be preferred to in the proposal.

رسانه های قوی/ رسانه های ضعیف؟

velashedi — Sun, 08 Nov 2009 13:42:44 GMT

عباس كاظمي در يادداشتي رسانههاي فعال در فضاي اجتماعي ايران را به دو دسته رسانههاي قوي و رسانههاي ضعيف تقسيم كرد. به رغم توانايي مفهومي و توصيفي اين دستهبندي، برخي ابهامات وجود دارد كه سعي ميكنم در اين مختصر به آنها اشاره كنم.

1. دو مفهوم قوي و ضعيف وقتي درمورد رسانهها به كار گرفته ميشوند ناخواسته قدرت نفوذ آنها را به ذهن متبادر ميسازد. از اين رو، انتظار ميرود رسانهي قوي مورد نظر كاظمي امكان بيشتري براي انتقال پيامهاي مورد نظر خود داشته باشد. اما، همانطوري كه در دستهبندي كاظمي ديده ميشود چنين چيزي لزوماً اتفاق نميافتد. لذا، شايد بهتر باشد با توجه به معيارهاي مطروحه در اين دستهبندي از رسانههاي بزرگ و كوچك ياد كنيم. طبيعي است كه نمي توان از دوگانه دولتي /غيردولتي استفاده كرد. چون بسياري از اين رسانههاي كوچك، دولتياند يا حداقل كاركردي در جهت جناح حاكم در دولت دارند. از سوي ديگر، ابهام مفهوم دولت و حكومت هم وجود دارد. عموماً، در نوشتهها اين دو مفهوم به جاي يكديگر به كار گرفته ميشوند.

2. رسانههاي ضعيف به تعبير كاظمي لزوماً ضعيف نيستند. به بيان ديگر، اين رسانهها براساس فرضي نادقيق ضعيف پنداشته شدند: سطح فراگيري و دسترسي پائين. اگر اين گونه است، چگونه ميتوان نفوذ پيامهاي رسانههاي به اصطلاح ضعيف در جريانهاي اخير را توجيه كرد؟ اين پيامها لزوماً از طريق رسانههاي قوي به تعبير كاظمي به مخاطبان منتقل نميشود. در بهترين حالت، تلويزيون ماهوارهاي شايد در اين نفوذ و اطلاعرساني موثر باشد كه حتماً اين گونه است. اما اين شبكههاي اطلاعرساني هم، طبق تعريف، بخشي از رسانههاي ضعيف محسوب ميشوند. همانطوري كه در بند قبلي گفته شد، قوت و ضعف رسانهها را با معيارهاي فراگيري، سطح دسترسي يا توان مالي نميتوان تعيين كرد. شايد اين معيارها بزرگي يا كوچكي رسانهها را تعيين كنند اما در مورد قوت يا ضعف اين رسانهها بلااثرند. چه بسا همين رسانههاي كوچك با ميانجيگري عوامل ديگري مانند فرهنگ رسانهاي شفاهي در ايران قدرت نفوذ گستردهاي پيدا كنند.

3. نكته ديگر به معيار تقسيمبندي براساس محتواي اين رسانهها مربوط است. براساس معيار كاظمي، رسانههاي قوي غيردموكراتيك و رسانههاي ضعيف دموكراتيك محسوب ميشوند. به نظر من، لزوماً اين تفكيك درست نيست. بسياري از رسانههاي به اصطلاح ضعيف خصلتي غيردموكراتيك دارند. معيار مورد نظر كاظمي ناظر بر فضاي كلي حاصله از رسانههاي ضعيف است. شايد سرجمع اين فضا خصلتي دموكراتيك داشته باشد اما تك تك اين رسانه ها را نمي توان پيشاپيش دموكراتيك در نظر گرفت. افزون براين، فضاي بحث در بخشهايي از اين رسانه ها كمكي به دموكراتيكتر كردن فضاي سياسي جامعه ايران نميكند. فرض محوري در اينجا اين است كه نميتوان هر سخن مخالفي را لزوماً دموكراتيك تلقي كرد. از دل برخي از اين فضاها راديكاليزم خطرناكي ميتواند حاصل شود.

به طور كلي دستهبندي كاظمي مبتني بر دادههايي تجربي متقني نيست. اين تفكيك را ميتوان در حد فرضياتي پذيرفت كه نيازمند آزمونهاي جدي تجربي است.

نشست برگزار بکنیم/ نشست برگزار نکنیم...

velashedi — Sat, 07 Nov 2009 07:03:18 GMT

به نظرم فرصت خوبی بود تا حداقل بخشی از دیدگاه ها در مورد انتظارات دانشجویان از چنین نشست هایی را بشنویم. خدا وکیلی اگه قدری در این پراکندگی دیدگاه ها نگاه کنیم امکان هیچ نوع جمع بندی وجود ندارد. البته من هم نمی خوام در اینجا جمع بندی کنم. اصلا به من چه که جمع بندی کنم.

من هنوز براین عقیدم هستم که ما نقش این نشست ها رو هنوز درک نکردیم. به خلاف خیلی از دوستان دانشجو که فکر می کنن فقط با کتاب و مقاله خوندن و خزیدن در کنج کتابخانه و اطاق هاشون می تونن ملای این علم بشن فکر می کنم که علم با انجمن های علمی شکل می گیره. اگر باور ندارید سری به تاریخ علم بزنید. چیزی شبیه به حوزه عمومی هابرماسیُ همیشه در حوزه علم وجود داشته که قاعده مندی های هر حوزه را تعیین می کرده. اصلا این که چه چیزی علم باشد و چه چیزی غیر علم رو همین جمع ها و اجتماعات علمی تعیین کردند. گاه در شکل جمع هایی این چنین و گاه در شکل فضا و جوی علمی که همه را در اتمسفر خود غرق می کرده است. بد نيست دوستان دانشجو بين نشست هاي علمي و نشست هايي كه براي گرد هم آيي ها و ايجاد ارتباط در فضاي علمي تشكيل ميشه فرق بگذارن. همه ي اينها از يه جنس نيستند. هر كدام كاركرد خودشون رو داره. مسلمه كه از يه سخنراني علمي نمي توان انتظار بخور بخور و .. رو داشت. اما اگر انجمني اگر مايل بود همه ي اعضاش رو يه جا جمع كنه و گزارش بده اشكالي نداره كه قدري بخور بخور هم اتفاق بيافته.

اما مسائل مهم ديگري هم وجود داره؛ اینکه چند ساعتی را در ترافیک و بارون سر کردیم و در جمعی حاضر شدیم که که چیزی دستگیر ما نشده منتی است که دانشجو به سر انجمن علمی می گذاره که با هزار اما و اگر داره به حیاتش ادامه میده. وانگهی، دانشجويان هميشه شاكي اند كه استادنشون بيسوادن. در بسياري از اين نشست ها خود من شركت داشتم. جز در چند مورد در بيشتر اوقات شنونده بودم. خدا وكيلي دريغ از پرسشي جدي!!! سخنرانان ما متهم بودند كه هنوز از چيستي مطالعات فرهنگي صحبت مي كنيد و از اين سطح فراتر نرفتيد. ولي، شما خودتان قضاوت كنيد، چندنفرتون مقاله اي رو خونديد كه به پرسشي جدي براي شما ختم شده باشد كه يه نموره استادانتون رو تحريك كرده باشه؟ به جماعت دانشجويان مطالعات فرهنگي برنخوره، تنبل و كم مطالعه ايد. چند سالي كه دارم درس مطالعات فرهنگي ميگم، هنوز دانشجويي رو نديدم كه همين مختصر منابعي رو كه براي مطالعه پيشنهاد مي كنم خونده باشه. براي راحتي كار اين دانشجويان، مقالات و منابع را آماده تحويل مي دم، صفحاتشون رو تعيين مي كنم كه مبادا صفحه اي رو به اشتباه بخونن، يا براي جستن مقاله يا منبعي وقتشون تلف بشه. اما، نتيجه، هر جلسه اينه كه ميان كلاس صمم بكم. بذاريد، اعترافي بكنم؛ بعضي وقتا وقتي مي خوام سر كلاسي برم احساس راحتي مي كنم. چون تقريبا مطمئنم كه دانشجويي وجود نداره همين حداقل سواد فكسني منو به چالش بكشه.

همه ي حرف من اينه كه دانشجويان ما، ببخشيد تنبل و متوقع اند. كاش كاري مي كرديد كه حاضر شدن سر كلاس براي من و امثال من پر استرس باشه. گفتم كه با وجود دانشجوياني مثل شما، تدريس راحت ترين كار ممكنه. اوونم در مقطع فوق ليسانس. از دوره هاي ليسانس خبري ندارم.

از نشست ها لذت ببریم

velashedi — Thu, 22 Oct 2009 18:50:18 GMT

در نشست مطالعات فرهنگی و ارتباطات بنا بود که در مورد تنگاهای این دو رشته در جامعه ی ایران بحث و بررسی بشه. البته این گونه شد و دوستان و اساتید مدعو هرکدام به بخشی از این محدودیت ها اشاره کردند. چیزی که در اینجا به آن اشاره می کنم شاید نسبت مستقیمی با مطالعات فرهنگی و ارتباطات نداشته باشه ولی فکر می کنم با اکثر رشته های علمی در ایران مربوط است. این موضوع مستقیماً به کنشگران علمی در جامعه ی علمی ما ربط داره. هرچند مایل به روانشناختی سازی امور اجتماعی نیستم ولی فکر می کنم این یکی، خیلی روانشناختیه و امری مربوط به شخصیت های ما معلمان دانشگاه است. مسئله خیلی ساده است اما پیامدهای ناگوار فراوانی داره. موضوع اینه که بیشتر دوستان و همکاران ما فکر می کنن نشست هایی اینچنین جایی است که یه عده آدم بیکار باید برنامه ای را ترتیب بدن و برخی (تاکید می کنم برخی) از این آقایان پرافاده دعوت کنن تا تشریف بیاورند و سخنرانی یا نقل خاطره کنن و یا برخی اوقات هرچه دلشان خواسته بار این آدمهای بیکار کنند و بروند. خدا می دونه وقت گرفتن و دعوت کردن از این آقایان چه دردسری داره. باور کنید این چیزی که می گم شاید بیشتر به یه طنز شبیه باشه ولی خداوکیلی آدم تو خواستگاری راحت تر بعله رو می گیره تا اینجور مواقع. تازه هزارتا قر و غمیش هم می آن ـ چه قبل و چه در حین و چه بعد از سخنرانی. خیلی از این دوستان تا قبل از نشست ها ناز می کنن و نمی آن. بعد از اوون، تازه فیلشون یاد هندستون می کنه چرا از ما دعوت نشده و یا اگه فلان طور بود اِل و بل...

یادمون نره، انجمن های علمی داوطلبانه اند و کسانی که در این انجمن ها فعالیت می کنند از وقت و زندگی شون می زنند. خیلی وقتها بسیاری از ماها حاضر نیستیم قدمی مجانی برداریم. دوستانی که برای برپایی این نشست مختصر زحمت کشیدند تا برنامه ای تدارک دیده شه آن هم در این حال و هوای سیاسی که آدمها حاضر نیستند مهمانی خانوادگی بیش از پنج نفره بِدن شایسته ی همدلی و تشویق اند نه آن گونه که برخی از همکاران ما عمل می کنند.

شاید مشکل اینه که ماها درک نادرستی از نشست ها و کنفرانس ها و محافلی اینچنین داریم. گاهی اوقات این درک نادرست در نزد مخاطبان این گونه نشست ها مانند آنچه در این نشست اتفاق افتاده دیده می شه. دو سویه ی این درک نادرست را می توان به این شکل خلاصه کرد: یک سویه به همان چیزی بر می گردد که در بالا به آن اشاره کردم: «من آنقدر مهمم که باید از من دعوت شه تا دُرفشانی کنم. بیکارانی که برای منافع شان در انجمن های داوطلبانه هستند!! موظف اند که شرایط را به گونه ای که دلخواه من یعنی سخنران است آماده کنند تا آن اتفاق عجیب و غریب بیافته». سویه ی دیگر به درک نادرست دانشجویان و عموماً مخاطبان بر می گرده که تصور می کنن واقعاً بناست در این نشست ها اتفاق خیلی عجیب و غریبی بیافته. این افراد نمی دونند که سخنزانی در چنین نشستی، کلاس درس نیست. خداوکیلی، در ده یا پانزده دقیقه کدام مشکل اساسی علم و دانش و ... حل می شود. یا با توجه به سویه ی اول این مشکل، چرا باید برای این زمان کوتاه اینهمه ناز و عشوه به خرج داد. به نظر می رسد این نشست ها از عقلانیت و منطق دیگری برخوردارند که ما از درک آن ناتوان بودیم. بیایید فکر کنیم این نشست ها مقوم جامعه ی علمی است نه مستقیماً خود علم . به بیان دقیق تر کارکرد آشکار این محافل تقویت جامعه علمی است که گاهی برخی کارکردهای پنهان از جمله تقویت علم را سبب می شود. فکر می کنم ما تا به حال معکوس فهمیدم. نتیجه ی اخلاقی چنین برداشتی این خواهد بود که برای جمع شدنها باید اشتیاق داشته باشیم. برای تقویت جامعه علمی همه باید سعه صدر داشته باشند. نه این که چنین محفلی را به اثبات خودمان و دعواهای شخصی تبدیل کنیم. این نکته را برای دوستان دانشجو می نویسم، به اساتیدی که احتمالاً این مختصر را می بینند بر نخوره؛ اگه به رزومه ها در صفحات وب نگاه کنید آدما اصرار دارند خودشون رو اجتماعی و با روابط عمومی بالا نشان دهند. شاخص این ویژگی عضویت در انجمن های علمی و شرکت در کنفرانس های بین المللی است. این درحالیست که در تمام کنفرانسهایی که در آن شرکت کردم سخنی عجیب و غریب نشنیدم. بهتر از همه ی آنها را در مقالات می توان دید. برخی از مخاطبان می گفتند اینهمه راه کوبیدیم تو این ترافیک و ... اومدیم چیز دندون گیری نصیبمان نشده!! این دوستان باید توجه داشته باشند که دوندون گیرتر از دیدار همکاران و همفکران؟ در چنین جاهایی است که افراد باید ارتباطاتشان را، خودشان سامان بدن، از احوالات همدیگر با خبر شن، و به عبارتی از این جمعِ هم فکر لذت ببرن.

مکان نشست: تالار شریعتی، دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران

velashedi — Sun, 18 Oct 2009 05:21:07 GMT

نشست مطالعات فرهنگی

velashedi — Sat, 17 Oct 2009 12:05:04 GMT

مجمع سالانه انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات

«مطالعات فرهنگی و ارتباطات: چالشهای پیشِ رو و تنگناها»

چهارشنبه 29 مهرماه 1388؛ زمان 19-16

پخش سرود و قرآن

16:00 تا 16:10

افتتاحیه

میان رشتهایها و دغدغههای جدید در علوماجتماعی: دکتر تقی آزادارمکی

16:10 تا 16:25

ارائه گزارش سالانه انجمن

16:25 تا 16:35

بخش اول (ارتباطات)
دکتر هادی خانیکی گروه ارتباطات دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی	16:37 تا 16:52	روندها و مسائل پیشرو در مطالعات ارتباطی
دکتر علیرضا دهقان گروه ارتباطات دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران	16:52 تا 17:07	چالشهای آموزش و تحقیقات ارتباطات و مطالعات فرهنگی
دکتر علی محمدی گروه ارتباطات دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی	17:07 تا 17:22	بی نظمی و عدم هماهنگی در توسعه علوم ارتباطات در30 ساله اخیر
پرسش و پاسخ	17:22 تا 17:40
استراحت و پذیرایی	17:40 تا 18:00
بخش دوم (مطالعات فرهنگی)
دکتر ابراهیم توفیق گروه مطالعات فرهنگی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی	18:00 تا 18:15	تاملاتی در مطالعات فرهنگی در ایران
دکتر عباس کاظمی گروه ارتباطات دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران	18:15 تا 18:30	نظری به مطالعات فرهنگی در نظام دانشگاهی ایران
دکتر حسین پاینده دانشیار نظریه و نقد ادبی دانشگاه علامه طباطبائی	18:30 تا 18:45	موانع گسترش رشته مطالعات فرهنگی در ایران
پرسش و پاسخ	18:45 تا 19:00

پذیرایی

قابل توجه دانشجویان علم و فرهنگ

velashedi — Sat, 03 Oct 2009 14:50:18 GMT

الگوی پیشنهادی برای نقد کتاب

مرور کتاب نباید بیشتر از 1400 کلمه باشد.

مرورهای چندگانه ی کتاب (مرور همزمان چند اثر مرتبط) باید دارای عنوانی مشخص باشد.

ذکز صفحات در مورد نقل قولهای مستقیم الزامیست.

بخشهای ذیل برای نقدهای ارسالی الزامیست:

اطلاعاتی درباره ی نویسنده اثر (5 %): اطلاعاتی کلی درباره نویسنده، دیدگاههای علمی، فلسفی و احتمالاً سیاسی و نام آثار دیگر وی.
خلاصه ای عمومی از اثر (5 %): خلاصه ای از موضوع بحث کتاب
تز و ایده اصلی نویسنده کتاب در این اثر یا نتجه گیری وی (40 %): نکته اصلی و محوری که مولّف قصد پرداختن به آن را داشته است.
ایده مرورگر درباره رویکرد و ایده مولف (40 %): موافقت یا مخالفت مرورگر با ایده مولف و دلائل آن.
خلاصه بحث و توصیه ها (10%): مختصری درباره ارزش اثر، نحوه ارائه کتابنامه، منابع، نمودارها یا تصاویر، انسجام اثر، روش شناسی و مستندات مناسب و اشاره کلی به نقاط قوت و ضعف کتاب.
منابع و مآخذ به کاررفته

سرفصل درس روش کیفی

velashedi — Sat, 26 Sep 2009 12:13:18 GMT

در این درس تلاش میشود تا دانشجویان با اهمیت روشهای تحقیق کیفی و تفاوتهای آن با روشهای تحقیق کمی آشنا شوند و نحوهی استفاده از تکنیکهای کیفی برای گردآوری دادهها را بیاموزند. افزون بر این، دانشجویان سعی خواهند کرد با نوشتن پروپوزالی کیفی و بررسی روشهای به کار رفته در برخی مقالات کیفی منتشر شده در نشریات معتبر آموختههای خود را تکمیل کنند.